WEBVTT 00:14.310 --> 00:16.850 ‫[پاره‌ای از داستانی کوتاه به قلم رولد دال] 00:17.037 --> 00:24.530 « آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ] 00:24.652 --> 00:28.862 ‫[پاراه عمومی] ‫«قو» 00:28.887 --> 00:29.495 ‫[پاراه عمومی] 00:29.520 --> 00:32.310 ‫ارنی روز تولدش تفنگ هدیه گرفته. 00:32.390 --> 00:35.970 ‫تفنگش رو با جعبه‌ای گلوله برداشت ‫و رفت که ببینه چه شکاری نصیبش می‌شه. 00:36.060 --> 00:37.270 ‫دم خونه ریموند، 00:37.350 --> 00:40.100 ‫دو انگشتش رو تو دهنش کرد ‫و سوت زیر بلندی سر داد. 00:41.520 --> 00:44.390 ‫ریموند بهترین دوست ارنی بود. ‫خونه‌شون چهار خونه اون‌طرف‌تر بود. 00:44.470 --> 00:46.470 ‫تفنگش رو بالای سرش گرفت. 00:46.560 --> 00:49.810 ‫ریموند گفت: «ای وای! ‫می‌تونیم باهاش خوش بگذرونیم!» 00:50.390 --> 00:53.720 ‫دو پسر داستانمون حرکت کردن. ‫صبح شنبه‌ای در ماه مه بود. 00:53.810 --> 00:55.770 ‫درختان شاه‌بلوط پرشکوفه... 00:55.850 --> 00:58.180 ‫و زالزالک‌های پرچین سفید رنگ بودن. 00:58.270 --> 01:01.100 ‫ارنی و ریموند که داشتن ‫تو مسیر بین پرچین‌ها پیش می‌رفتن، 01:01.180 --> 01:03.180 ‫به هر پرنده کوچکی ‫که به چشمشون می‌خورد شلیک کردن. 01:03.270 --> 01:06.100 ‫از سهره سرسیاه و صعوه جنگلی گرفته ‫تا سسک گلوسفید معمولی و زردپره لیمویی. 01:06.180 --> 01:09.220 ‫وقتی به خط راه‌آهن رسیدن، ‫۱۴ پرنده کوچک... 01:09.310 --> 01:10.810 ‫از طنابی آویزون بودن. 01:11.640 --> 01:14.810 ‫ارنی دستش رو دراز کرد و گفت: ‫«اونجا رو ببین!» 01:14.890 --> 01:16.720 ‫پسرکی داشت شاخه‌های... 01:16.810 --> 01:19.430 ‫درختی کهن‌سال رو با دوربین نگاه می‌کرد. 01:19.520 --> 01:21.060 ‫«واتسونه! ای پسرک رو اعصاب.» 01:22.560 --> 01:24.430 ‫پیتر واتسون جثه کوچک و نحیفی داشت. 01:24.520 --> 01:27.470 ‫صورتش کک‌مکی بود ‫و عینکی با شیشه کلفت به چشم داشت. 01:27.560 --> 01:28.810 ‫دانش‌آموز نابغه‌ای بود، 01:28.890 --> 01:31.680 ‫یا این که ۱۳ سال بیشتر نداشت، ‫به سال آخر مدرسه رسیده بود. 01:31.770 --> 01:34.520 ‫عاشق موسیقی ‫و نوازنده پیانوی خوبی بود. 01:34.600 --> 01:37.100 ‫تو بازی مهارتی نداشت. ‫ساکت و مؤدب بود. 01:39.020 --> 01:42.270 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫یواشکی به پسرک نزدیک شدن. 01:44.270 --> 01:46.810 ‫پسرک ندیدشون، ‫آخه دوربین جلوی چشمش بود... 01:46.890 --> 01:49.470 ‫و به شدت شیفته مشاهداتش شده بود. 01:50.430 --> 01:52.810 ‫ارنی تفنگ رو سمتش گرفت ‫و فریاد کشید: «دست‌ها بالا!» 01:52.890 --> 01:54.520 ‫پیتر واتسون از جا پرید. 01:56.520 --> 01:59.180 ‫دو مزاحم داستان رو ‫با دوربینش نگاه کرد. 01:59.270 --> 02:01.470 ‫ارنی فریاد کشید: ‫«زود باش! دست‌ها بالا!» 02:01.560 --> 02:02.890 ‫پیتر واتسون حرکت نکرد، 02:02.970 --> 02:05.680 ‫دوربینش رو با دو دست جلوی خودش گرفته بود. 02:05.770 --> 02:07.520 ‫نگاهی به ریموند و ارنی انداخت. 02:07.600 --> 02:11.100 ‫نترسیده بود، ولی می‌فهمید ‫نباید سر به سر این دو نفر بذاره. 02:11.180 --> 02:13.720 ‫سال‌ها بود که از توجهشون رنج کشیده بود. 02:13.810 --> 02:14.850 ‫دست‌ها بالا. 02:14.930 --> 02:16.810 ‫تنها کار منطقی همین بود. 02:16.890 --> 02:19.720 ‫ریموند رفت جلو و دوربینش رو ازش گرفت. 02:19.810 --> 02:21.680 ‫با عصبانیت گفت: «جاسوسی کی رو می‌کنی؟» 02:21.770 --> 02:23.930 ‫پیتر واتسون احتمالات مختلف رو در نظر گرفت. 02:24.020 --> 02:26.720 ‫می‌تونست برگرده و فرار کنه، ‫اما طی چند ثانیه می‌گرفتنش. 02:26.810 --> 02:29.310 ‫می‌تونست فریاد بزنه و کمک بخواد، ‫ولی صداش به گوش کسی نمی‌رسید. 02:29.390 --> 02:31.560 ‫در نتیجه، صرفا می‌تونست ‫خونسردیش رو حفظ کرده... 02:31.640 --> 02:33.930 ‫و سعی کنه خودش رو ‫با گفت‌وگو نجات بده. 02:34.020 --> 02:36.430 ‫پیتر گفت: ‫«داشتم دارکوب سبزی رو تماشا می‌کردم.» 02:36.520 --> 02:37.460 ‫«چی رو تماشا می‌کردی؟» 02:37.484 --> 02:39.680 ‫«دارکوب سبز نری بود.» ‫اسم علمیش پایکوس ورایدسه. 02:39.770 --> 02:43.020 ‫«داشت تنه اون درخت خشکیده رو ‫سوراخ می‌کرد و دنبال لارو می‌گشت.» 02:43.100 --> 02:45.060 ‫ارنی تفنگش رو نشونه گرفت ‫و گفت: «کجاست؟» 02:45.140 --> 02:47.350 ‫«‌میکشمش!» ‫پیتر با نگاهی به طناب... 02:47.430 --> 02:50.430 ‫حاوی پرندگان روی شونه ریموند گفت: ‫«نه‌خیر، نمی‌کشی!» 02:50.520 --> 02:54.020 ‫«همین که فریاد کشیدی، فرار کرد. ‫دارکوب‌ها خیلی ترسوئن.» 02:59.810 --> 03:01.680 ‫ریموند در گوش ارنی چیزی گفت. 03:01.770 --> 03:04.100 ‫ارنی روی پاش زد و گفت: «چه فکر بکری!» 03:04.180 --> 03:06.890 ‫تفنگش رو زمین گذاشت ‫و به سمت پسرک رفت. 03:06.970 --> 03:08.390 ‫به زمین انداختش. 03:08.470 --> 03:11.270 ‫ریموند طنابی از جیبش درآورد ‫و بخشی ازش رو برید. 03:11.350 --> 03:13.430 ‫دستان پیتر رو از مچ محکم به هم بستن. 03:13.520 --> 03:15.060 ‫ریموند گفت: «حالا پاش رو ببندیم.» 03:15.140 --> 03:17.770 ‫پیتر تقلا کرد ‫و مشتی نثار شکمش کردن. 03:17.850 --> 03:19.560 ‫نفس بند اومد و تکون نخورد. 03:19.640 --> 03:22.060 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر ‫قوزک پاش رو با طناب بیشتری بستن... 03:22.140 --> 03:23.600 ‫و عین مرغ گرهش زدن. 03:23.680 --> 03:25.140 ‫ارنی تفنگش رو برداشت... 03:25.220 --> 03:28.430 ‫و پسرک رو بلند کردن ‫تا به سمت خط راه‌آهن ببرن. 03:28.520 --> 03:30.430 ‫صدای پیتر واتسون اصلا در نیومد. 03:30.520 --> 03:33.310 ‫معلوم نبود می‌خوان چیکار کنن، ‫ولی حرف زدن باهاشون به درد نمی‌خورد. 03:33.390 --> 03:35.220 ‫از پشته پایین بردنش... 03:35.310 --> 03:38.390 ‫و از درازا رو خط راه‌آهن گذاشتنش. ‫همین خط رو می‌گم. 03:40.390 --> 03:41.600 ‫همین خط رو می‌گم. 03:41.680 --> 03:44.640 ‫همین بلا ۲۷ سال پیش سرم اومده بود. ‫بنده پیتر واتسون هستم. 03:46.180 --> 03:47.770 ‫ارنی گفت: «باز هم طناب می‌خوایم.» 03:51.890 --> 03:53.930 ‫کارشون که تموم شد، ‫پیتر واتسون رو درمانده... 03:54.020 --> 03:55.680 ‫وسط خط راه‌آهن بسته بودن. 03:55.770 --> 03:58.430 ‫نمی‌تونست جایی جز سر و پاش رو تکون بده. 03:58.520 --> 04:01.350 ‫ارنی و ریموند رفتن عقب ‫تا کار خودشون رو نظاره کنن. 04:01.430 --> 04:03.350 ‫ارنی گفت: «کارمون حرف نداشت.» 04:03.430 --> 04:06.310 ‫پسرک بسته به راه‌آهن گفت: ‫«این کارتون قتل محسوب می‌شه.» 04:06.390 --> 04:08.310 ‫ارنی گفت: «صد در صد قتل نیست.» 04:08.390 --> 04:10.350 ‫«به فاصله کف قطار و زمین بستگی داره. 04:10.430 --> 04:13.890 ‫«شاید اگه صاف بخوابی، ‫جون سالم به در ببری.» 04:14.560 --> 04:17.970 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر از پشته بالا رفته ‫و پشت چند بوته نشستن. 04:18.060 --> 04:20.180 ‫ارنی پاکتی سیگار در آورد. ‫سیگار کشیدن. 04:20.270 --> 04:22.470 ‫پیتر می‌دونست قرار نیست آزادش کنن. 04:22.560 --> 04:24.470 ‫پسران دیوانه و خطرناکی بودن. 04:24.560 --> 04:27.020 ‫پسران دیوانه، خطرناک و احمقی بودن. 04:27.100 --> 04:29.850 ‫پیتر با خود گفت: ‫«باید سعی کن خونسردیم رو حفظ و فکر کنم.» 04:29.930 --> 04:32.060 ‫همون‌جا بی‌حرکت دراز کشید ‫و احتمالات رو بررسی کرد. 04:32.140 --> 04:34.020 ‫مرتفع‌ترین بخش بدنش، دماغش بود. 04:34.100 --> 04:37.770 ‫ارتفاع نوک دماغش از کف خط راه‌آهن رو ‫ده سانتی‌متر تخمین زد. 04:37.850 --> 04:40.430 ‫یعنی خیلی زیاد بود؟ ‫با احتساب این قطارهای دیزلی معلوم نیست. 04:40.520 --> 04:43.560 ‫سرش رو شن بین دو ریل‌بند بود. 04:43.640 --> 04:45.890 ‫باید سعی کنه سرش رو ‫کمی پایین‌تر ببره. 04:45.970 --> 04:48.810 ‫سرش رو به چپ و راست تکون داد، ‫شن رو کنار زد... 04:48.890 --> 04:51.600 ‫و کم‌کم حفره‌ای واسه خودش ایجاد کرد. 04:51.680 --> 04:54.020 ‫محاسبه کرد سرش رو ‫پنج سانتی‌متر دیگه پایین کشیده. 04:54.100 --> 04:56.100 ‫سرش در خطر نیست؛ ‫ولی پاش چی می‌شه؟ 04:56.180 --> 04:59.020 ‫پاش رو کفتری بست ‫تا تقریبا صاف بشه، 04:59.100 --> 05:00.810 ‫بعدش صبر کرد ‫تا قطار از راه برسه. 05:00.890 --> 05:04.470 ‫با خودش گفت یعنی ممکنه ‫در حین عبور قطار از روی سرش، 05:04.560 --> 05:07.600 ‫خلائی ایجاد بشه و تنش رو بالا بکشه؟ ‫ممکنه ایجاد بشه. 05:07.680 --> 05:09.180 ‫باید تمام حواسش رو به کار بگیره... 05:09.270 --> 05:12.060 ‫و کل بدنش رو به زمین فشار بده. 05:12.140 --> 05:15.890 ‫«شل نشو. محکم بمون ‫و خودت رو به زمین فشار بده.» 05:15.970 --> 05:18.100 ‫پیتر آسمون بالای سرش رو نگاه کرد... 05:18.180 --> 05:20.970 ‫و دید یه ابر کومه‌ای ‫داره رد می‌شه. 05:21.060 --> 05:22.810 ‫هواپیمای از میان ابر رد شد. 05:22.890 --> 05:25.060 ‫هواپیمای تک‌باله بال بالایی ‫با بدنه قرمز رنگ بود. 05:25.140 --> 05:29.220 ‫حدس زد پایپر کابی قدیمی باشه. ‫تا ناپدید شدنش تماشاش کرد. 05:29.310 --> 05:30.430 ‫بعدش ناگهان... 05:30.520 --> 05:34.310 ‫صدای ارتعاش محو جالبی ‫از دو طرفش شنید. 05:34.390 --> 05:37.560 ‫صدای به شدت آروم و ضرب‌آهنگ‌داری بود ‫که به زور شنیده می‌شد... 05:37.640 --> 05:40.390 ‫و انگار از فاصله دوری ‫روی خط راه‌آهن می‌اومد. 05:46.140 --> 05:48.890 ‫پیتر سرش رو بلند کرد، ‫به انتهای خط راه‌آهن... 05:48.970 --> 05:51.100 ‫که تا ۱۶۰۰ متر رؤیت می‌شد نگاه کرد... 05:51.180 --> 05:52.180 ‫و قطار رو دید. 05:52.270 --> 05:55.180 ‫اولش نقطه سیاهی بود، ‫اما در همون چند ثانیه‌ای که سرش بالا بود، 05:55.270 --> 05:56.770 ‫نقطه مذکور بزرگ و بزرگ‌تر شد... 05:56.850 --> 05:59.220 ‫و کم‌کم دیگه شبیه نقطه نبود، 05:59.310 --> 06:02.520 ‫بلکه به شکل جلوی مربعی‌شکل ‫و بزرگ موتور دیزلی قطار در اومد. 06:02.600 --> 06:05.060 ‫پیتر سرش رو خوابوند ‫و محکم به حفره‌ای که در زمین... 06:05.140 --> 06:06.970 ‫ایجاد کرده بود فشار داد. 06:07.060 --> 06:08.520 ‫پاش رو کفتری بست. 06:08.600 --> 06:11.560 ‫چشمش رو محکم بست ‫و بدنش رو به زمین فشرد. 06:11.640 --> 06:14.430 ‫قطار با صدای انفجار مانندی نزدیک شد. 06:14.520 --> 06:16.180 ‫چون گلوله‌ای از بالای سرش رد شد. 06:16.270 --> 06:18.850 ‫باد شدید و پر سروصدایی ‫به عبور انفجارمانند قطار... 06:18.930 --> 06:22.310 ‫چون طوفانی وارد سوراخ دماغ ‫و ریه‌اش شد. 06:22.390 --> 06:25.060 ‫صداش گوش‌خراش بود. ‫داشت با بادش خفه می‌شد. 06:25.140 --> 06:27.180 ‫انگار هیولایی تشنه به خون ‫داشت غرش کنان... 06:27.270 --> 06:31.100 ‫قورتش می‌داد ‫و تو شکمش افتاده بود. 06:31.180 --> 06:33.890 ‫ولی بعدش تموم شد. ‫قطار رد شد. 06:33.970 --> 06:36.470 ‫پیتر واتسون چشمش رو باز کرد ‫و دید آسمون سفید... 06:36.560 --> 06:39.060 ‫و ابر بزرگ سفید رنگ ‫هنوز بالای سرشه. 06:39.140 --> 06:41.640 ‫همه‌چی تموم شده ‫و موفق شده بود. 06:48.140 --> 06:49.810 ‫- ارنی گفت: ‫- بازش کن. 06:49.890 --> 06:52.680 ‫ریموند طناب اسارت پیتر ‫بر خط راه‌آهن رو برید. 06:52.770 --> 06:55.100 ‫«پاش رو باز کن، ‫ولی دستش رو باز نکن.» 06:55.180 --> 06:57.470 ‫ریموند طناب دور قوزک پاش رو برید. 06:57.560 --> 07:00.600 ‫ارنی گفت: «عه، هنوز اسیری رفیق.» 07:00.680 --> 07:04.640 ‫دو پسر بزرگ‌جثه‌تر پیتر واتسون رو ‫از مزرعه بعدی رد کرده و به سمت دریاچه بردن. 07:04.720 --> 07:07.350 ‫مچ دستان اسیرشون ‫هنوز بسته بود. 07:07.430 --> 07:09.430 ‫ارنی با دست خالیش ‫تفنگ رو برداشته بود... 07:09.520 --> 07:12.430 ‫و ریموند دوربینی که از پیتر ‫گرفته بود رو در دست داشت. 07:16.060 --> 07:17.470 ‫دریاچه دراز و کم‌عمق بود... 07:17.560 --> 07:19.810 ‫و درختان بید سرافرازی دم ساحلش بودن. 07:19.890 --> 07:21.680 ‫آب وسط دریاچه زلال بود، 07:21.770 --> 07:24.220 ‫ولی آب دم ساحلش ‫مملو از نی بود. 07:24.310 --> 07:26.970 ‫ارنی گفت: «خب، من پیشنهاد می‌کنم...» 07:27.060 --> 07:29.020 ‫«تو دستش رو بگیری، ‫من پاش رو بگیرم،» 07:29.100 --> 07:33.020 ‫«بعدش ببینیم چقدر پشت ‫نیزار پرتابش می‌کنیم.» 07:33.100 --> 07:35.720 ‫ریموند وسط حرفش پرید و گفت: ‫«اونجا رو ببین! بیا بکشیمش!» 07:35.810 --> 07:37.810 ‫پیتر واتسون برگشت و سریع دیدش. 07:37.890 --> 07:40.810 ‫لانه‌ای متشکل از کلی نی و سازوئیان... 07:40.890 --> 07:43.020 ‫که ارتفاعش از سطح آب ۶۰ سانت بود. 07:43.100 --> 07:47.310 ‫روی لانه هم قوی سفید باشکوهی ‫با آرامش چون بانوی دریاچه نشسته بود. 07:47.390 --> 07:50.810 ‫داشت آگاهانه و نظاره‌گر ‫پسران رو نگاه می‌کرد. 07:50.890 --> 07:53.270 ‫ریموند فریاد کشید: «پشم‌هام! چه خوشگله!» 07:53.350 --> 07:56.810 ‫ارنی دست اسیرشون رو ول کرد ‫و تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند. 07:56.890 --> 08:00.430 ‫پیتر با لکنت گفت: ‫«اینجا منطقه حفاظت‌شده پرندگانه.» 08:00.520 --> 08:02.310 ‫ارنی گفت: «چیه؟» 08:02.390 --> 08:05.560 ‫پیتر حس کرد داره بدجوری خشمگین می‌شه. 08:05.640 --> 08:07.350 ‫سعی کرد با خونسردی صحبت کنه. 08:07.430 --> 08:09.770 ‫«قو محافظت‌شده‌ترین پرنده انگلستانه...» 08:09.850 --> 08:11.923 ‫«و کسی به پرنده‌ای ‫تو لونه خودش شلیک نمی‌کنه.» 08:11.947 --> 08:13.310 ‫«ممکنه جوجه قوهاش زیرش باشن.» 08:13.390 --> 08:16.600 ‫«خواهش می‌کنم شلیک نکن. نباید شلیک کنی. ‫خواهش می‌کنم شلیک نکن! بس کن!» 08:18.180 --> 08:20.350 ‫گلوله با سر باشکوه قو برخورد کرد... 08:20.430 --> 08:23.520 ‫و گردن سفید درازش ‫به آرامی کنار لونه‌اش افتاد.» 08:33.890 --> 08:34.770 ‫بازش کن. 08:47.720 --> 08:50.100 ‫«دستش رو باز کن ریموند. ‫سگ پرنده‌یابمونه.» 08:50.180 --> 08:53.060 ‫ریموند طناب دور مچ دستان ‫پسرک رو برید. 08:53.140 --> 08:54.220 ‫«برو بیارش!» 08:54.310 --> 08:55.520 ‫گفتم: «قبول نمی‌کنم.» 08:56.390 --> 08:59.470 ‫ارنی با کف دستش ‫محکم به صورت پیتر کوبید. 08:59.560 --> 09:02.140 ‫قطره‌ای خون از یکی ‫از سوراخ‌های دماغش جاری شد. 09:02.220 --> 09:05.810 ‫«اگه دوباره سعی کنی ازم نافرمانی کنی، ‫بهت قول می‌دم...» 09:05.890 --> 09:08.720 ‫«تک‌تک دندون‌های سفید ‫و درخشان بالا و پایین...» 09:08.810 --> 09:10.850 ‫«جلوی دهنت رو خرد می‌کنم. فهمیدی؟» 09:10.930 --> 09:11.890 ‫پیتر چیزی نگفت. 09:11.970 --> 09:14.180 ‫ارنی عربده کشید: ‫«جوابم رو بده! فهمیدی؟» 09:14.270 --> 09:16.930 ‫پیتر واتسون به آرامی گفت: ‫«آره، متوجه شدم.» 09:17.810 --> 09:19.640 ‫پیتر که داشت به آرامی ‫از ساحل عبور کرده... 09:19.720 --> 09:22.060 ‫و وارد آب می‌شد، ‫اشک از صورتش سرازیر شد. 09:22.140 --> 09:25.720 ‫به سمت جسد قو رفت ‫و با دو دستش شفیقانه بلندش کرد. 09:25.810 --> 09:29.310 ‫دو جوجه قو با کرک خاکستری زیرش بودن. 09:29.390 --> 09:31.640 ‫وسط لونه به هم چسبیده بودن. 09:31.720 --> 09:34.020 ‫ارنی از ساحل فریاد کشید: «تخم نداره؟» 09:38.640 --> 09:41.020 ‫پیتر جواب داد: «نه، اصلا تخم نداره.» 09:46.270 --> 09:48.930 ‫جسد قو رو تا ساحل دریاچه حمل کرد. 09:49.020 --> 09:52.810 ‫به آرامی رو زمین گذاشتش ‫و رو به دو پسر دیگه ایستاد. 09:52.890 --> 09:56.060 ‫چشم همچنان اشک‌آلودش ‫مملو از خشم بود. 09:56.140 --> 09:58.560 ‫گفت: «خودتون باید می‌مردین.» 09:58.640 --> 10:02.060 ‫انگار ارنی کمی یکه خورد، ‫اما سریع به خودش اومد. 10:02.140 --> 10:05.270 ‫جرقه کوچک و خطرناکی ‫در چشم کوچک و خطرناکش به رقص در اومد. 10:07.520 --> 10:09.020 ‫«چاقوت رو بده من ریموند.» 10:09.044 --> 10:11.044 آوامــووی 10:11.640 --> 10:14.560 ‫مفصلی در مرز استخوان ‫بال و بدن پرنده هست. 10:14.640 --> 10:18.140 ‫ارنی چاقوش رو تو مفصل مذکور فرو کرد ‫و زردپی‌اش رو برید. 10:18.220 --> 10:19.930 ‫چاقوش تیز بود، ‫راحت برید... 10:20.020 --> 10:22.350 ‫و بالش خیلی زود ‫صحیح و سالم جدا شد. 10:22.430 --> 10:25.100 ‫ارنی قو رو چرخوند ‫و اون یکی بالش رو هم کند. 10:25.180 --> 10:27.680 ‫دستش رو به سمت ریموند دراز کرد ‫و گفت: «طناب بده.» 10:30.220 --> 10:32.560 ‫ارنی ۸ قطعه طناب ‫تقریبا ۹۰ سانتی برید. 10:32.640 --> 10:36.060 ‫قطعات طناب رو دونه دونه ‫بالای بال بزرگ قو بست. 10:36.140 --> 10:37.390 ‫«دستت رو باز کن.» 10:40.640 --> 10:43.100 ‫پیتر واتسون در این صبح زیبای ماه مه، 10:43.180 --> 10:44.720 ‫زیر آفتاب کنار دریاچه ایستاده بود... 10:44.810 --> 10:47.140 ‫و بال‌های عظیم، شل ‫و نسبتا خونین... 10:47.220 --> 10:49.520 ‫به طور عجیبی از دو دستش آویزون بودن. 10:49.600 --> 10:52.600 ‫ارنی دست زد ‫و کمی روی چمن رقصید. 10:59.640 --> 11:01.930 ‫پیتر واتسون پرسید: ‫«کارتون تموم شد؟» 11:02.020 --> 11:04.520 ‫ارنی گفت: «قو که حرف نمی‌زنه.» 11:04.600 --> 11:08.600 ‫دم ساحل دریاچه قدم زدن ‫تا به درخت بید سرافرازی رسیدن. 11:08.680 --> 11:10.810 ‫شاخه‌هاش از ارتفاع زیادی آویزان بودن... 11:10.890 --> 11:13.390 ‫و تقریبا با سطح دریاچه در تماس بودن. 11:14.100 --> 11:15.720 ‫«آقا قوئه، الان باید...» 11:15.810 --> 11:17.970 ‫«بری بالای دختر، ‫وقتی به نوک درخت رسیدی،» 11:18.060 --> 11:20.350 ‫«بالت رو باز کرده و پرواز می‌کنی!» 11:20.430 --> 11:22.270 ‫ریموند عربده کشید: «حرف نداره!» 11:22.350 --> 11:23.770 ‫پیتر خیلی خوشحال شد... 11:23.850 --> 11:26.930 ‫که قراره به نوک درخت بره ‫و از این اوباش دور بشه. 11:27.020 --> 11:29.100 ‫به بالای درخت که رسید، ‫همون بالا می‌مونه. 11:29.180 --> 11:31.680 ‫شک داشت که ممکنه به دنبالش ‫از درخت بالا برن. 11:31.770 --> 11:34.100 ‫اگه بالا می‌اومدن هم ‫می‌تونست رو شاخه نازکی بره... 11:34.180 --> 11:36.350 ‫که تحمل وزن دو نفر از توانش خارج باشه. 11:36.430 --> 11:38.060 ‫بالا رفتنش از درخته ‫خیلی راحت بود، 11:38.084 --> 11:40.310 ‫آخه می‌تونست اولش ‫شاخه‌های آویزونش رو بگیره. 11:40.390 --> 11:42.310 ‫ارنی فریاد کشید: ‫«برو بالاتر! باز هم برو!» 11:42.390 --> 11:45.560 ‫پیتر واتسون بالاخره به جایی رسید ‫که دیگه نمی‌تونست بالاتر بره. 11:45.640 --> 11:48.680 ‫الان دیگه رو شاخه‌ای ‫به قطر مچ دست انسان ایستاده بود، 11:48.770 --> 11:51.180 ‫شاخه مذکور روز دریاچه دراز شده... 11:51.270 --> 11:53.060 ‫و نوکش شکوهمندانه آویزان شده بود. 11:53.140 --> 11:55.100 ‫همون‌جا ایستاد ‫و بعد از بالا رفتن، استراحت کرد. 11:55.180 --> 11:57.370 ‫خیلی بالا رفته بود. ‫حداقل ۱۵ متر از زمین فاصله داشت. 11:57.394 --> 11:58.720 ‫دیگه دو پسر داستان رو نمی‌دید. 11:58.810 --> 12:01.430 ‫دیگه دم درخت نبودن. 12:01.520 --> 12:02.680 ‫«حالا خوب گوش کن!» 12:02.770 --> 12:04.600 ‫از درخت فاصله گرفته بودن... 12:04.680 --> 12:08.020 ‫تا بتونن پسرک رو نوک درخت راحت ببینن. 12:08.100 --> 12:09.350 ‫پیتر واتسون ‫که حالا داشت... 12:09.430 --> 12:11.600 ‫از بالا نگاهشون می‌کرد، ‫متوجه کم‌پشتی و عرض کم... 12:11.680 --> 12:13.350 ‫برگ‌های درخت بید شد. 12:13.430 --> 12:15.310 ‫می‌شه گفت اصلا نمی‌تونست پناه بگیره. 12:15.390 --> 12:17.350 ‫«برو سمت نوک شاخه!» 12:17.430 --> 12:21.310 ‫«این‌قدر برو تا به بالای ‫آب گل‌آلود نازنین برسی! بعدش پرواز کن.» 12:21.390 --> 12:23.140 ‫پیتر واتسون تکون نخورد. 12:23.220 --> 12:26.140 ‫همچنان به دو شخص ریز ‫در مزرعه خیره بود. 12:26.220 --> 12:28.680 ‫تقریبا حرکت نمی‌کردن ‫و نظاره می‌کردنش. 12:28.770 --> 12:29.970 ‫«تا ده می‌شمارم،» 12:30.060 --> 12:33.770 ‫«اگه تا اون موقع بالت رو باز نکرده باشی ‫و پرواز نکنی، بهت شلیک می‌کنم.» 12:33.850 --> 12:36.310 ‫«یعنی امروز دو قو می‌کشم.» 12:36.390 --> 12:37.810 ‫«الان می‌شمارم.» 12:37.890 --> 12:43.560 ‫«یک، دو، سه، چهار، پنج، شش!» 12:43.640 --> 12:48.060 ‫پیتر واتسون اصلا تکون نخورد. ‫از این به بعد دیگه هیچ‌جوره تکون نمی‌خورد. 12:48.140 --> 12:51.390 ‫«هفت، هشت، نه، ده!» 12:51.470 --> 12:53.930 ‫پیتر می‌دید داره تفنگ رو ‫به شونه‌اش می‌چسبونه. 12:54.020 --> 12:55.390 ‫دقیقا خودش رو هدف گرفته بود. 12:55.470 --> 12:57.060 ‫صدای شلیک تفنگ... 12:57.140 --> 12:59.890 ‫و عبور گلوله از کنار سرش رو شنید. 13:03.220 --> 13:05.180 ‫وحشتناک بود، ولی تکون نخورد. 13:05.270 --> 13:07.560 ‫می‌دید ارنی داره گلوله دیگه‌ای ‫تو تفنگ می‌ذاره. 13:07.640 --> 13:10.720 ‫ارنی فریاد کشید: ‫«آخرین فرصتته! بعدی بهت می‌خوره!» 13:10.810 --> 13:11.640 ‫پیتر صبر کرد. 13:11.720 --> 13:13.430 ‫پسری که کنار پسر دیگه‌ای... 13:13.520 --> 13:15.930 ‫بغل آلاله‌های مرغزار دوردست ایستاده بود رو ‫تماشا می‌کرد. 13:16.020 --> 13:18.140 ‫دوباره تفنگش رو به شونه‌اش چسبوند. 13:18.220 --> 13:21.520 ‫این بار که صدای شلیک تفنگ رو شنید، ‫گلوله با رانش برخورد کرد. 13:21.600 --> 13:24.310 ‫اصلا دردش نیومد، ‫ولی ضربه محکم و کوبنده‌ای بود. 13:24.390 --> 13:27.100 ‫انگار کسی با پتک بهش کوبیده بود... 13:27.180 --> 13:30.100 ‫و جفت پاهاش از روی شاخه مذکور افتادن. 13:30.180 --> 13:32.140 ‫تلاش کرد خودش رو ‫با دستش نگه داره. 13:32.220 --> 13:35.430 ‫شاخه نازکی که گرفته بود ‫خم شده و شکست. 13:44.600 --> 13:46.720 ‫برخی افراد وقتی بیش از حد ‫تحت فشار قرار می‌گیرن... 13:46.810 --> 13:49.060 ‫و طاقتشون طاق می‌شه، 13:49.140 --> 13:51.680 ‫راحت از هم پاشیده و تسلیم می‌شن. 13:51.770 --> 13:53.930 ‫اما معلوم نیست چرا بقیه ‫که تعدادشون... 13:54.020 --> 13:57.560 ‫انگشت‌شماره، همیشه شکست‌ناپذیرن. 13:57.640 --> 14:00.930 ‫آدم در حین جنگ و صلح ‫باهاشون روبه‌رو می‌شه. 14:01.020 --> 14:03.060 ‫روحیه سرکشی دارن... 14:03.140 --> 14:06.640 ‫و هیچی، از درد و شکنجه گرفته ‫تا تهدید به مرگ، 14:06.720 --> 14:08.850 ‫تسلیمشون نمی‌کنه. 14:08.930 --> 14:11.390 ‫پیتر واتسون کوچولو ‫از همین افراد بود. 14:11.470 --> 14:12.970 ‫در همین حین که داشت تقلا می‌کرد... 14:13.060 --> 14:16.060 ‫تا از نوک اون درخت سقوط نکنه، 14:16.140 --> 14:19.930 ‫ناگهان متوجه شد ‫قراره پیروز بشه. 14:20.020 --> 14:23.180 ‫سرش رو بالا گرفت و نور درخشانی ‫بر فراز آب دریاچه دید... 14:23.270 --> 14:27.850 ‫که اصلا نمی‌تونست ‫از زیبایی و جلالش چشم برداره. 14:27.930 --> 14:31.180 ‫نور داشت صداش می‌زد، ‫داشت جذبش می‌کرد، 14:31.270 --> 14:35.180 ‫اون هم به سمت نور شیرجه زده ‫و بالش رو باز کرد. 14:37.020 --> 14:39.930 ‫سه فرد مختلف گفتن صبح اون روز... 14:40.020 --> 14:42.100 ‫شاهد پرواز قوی سفید ‫بزرگی بر فراز دریاچه بودن: 14:42.180 --> 14:43.180 ‫یکیشون معلم مدرسه بود، 14:43.270 --> 14:46.060 ‫یکیشون مسئول تعویض کاشی‌های ‫سقف داروخانه بود، 14:46.140 --> 14:48.470 ‫یکیشون هم پسری مشغول بازی ‫در مزرعه کناری بود. 14:48.560 --> 14:51.560 ‫خانم واتسون که داشت ‫تو سینک آشپزخونه ظرف می‌شست، 14:51.640 --> 14:54.810 ‫همین که موجود سفید و بزرگی ‫تو حیاط پشتی... 14:54.890 --> 14:57.310 ‫خونه‌اش فرود اومد، 14:57.390 --> 14:59.930 ‫از پنجره بیرون رو نگاه کرد. 15:00.020 --> 15:01.680 ‫با عجله رفت بیرون. 15:01.770 --> 15:02.970 ‫کنار جسم کوچک و خمیده... 15:03.060 --> 15:05.640 ‫تک پسرش زانو زد. 15:06.520 --> 15:09.520 ‫با اشک و فریاد گفت: ‫«عزیز دلم! پسرک عزیزم!» 15:11.890 --> 15:13.140 ‫«چی به سرت اومده؟» 15:13.361 --> 15:17.075 ‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی» 15:17.283 --> 15:21.292 ‫[منبع الهام «قو» یکی از اخبار ‫روزنامه در وصف واقعه‌ای حقیقی بود...] 15:21.316 --> 15:23.973 ‫[که دال در «دفترچه ایده‌هایش» ‫ثبت کرده بود...] 15:23.997 --> 15:27.274 ‫[و سی سال بعد، در اکتبر ۱۹۷۶، ‫داستان کوتاهش را نوشت.] 15:27.298 --> 15:47.298 « آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]